بدون عنوان

به کرم سبز بیندیش .

بیش تر زندگی اش را روی زمین می گذراند ، به پرندگان حسد می ورزد و از سرنوشت و شکل کالبدش خشمگین است .

می اندیشد : من منفورترین موجوداتم ، زشت ، کریه و محکوم به خزیدن روی زمین .

اما یک روز مادر طبیعت از کرم می خواهد پیله بتند . کرم یکه می خورد ...

پیش از آن هرگز پیله نساخته

گمان می کند باید گور خود را بسازد و آماده مرگ شود

هر چند از زندگی خود تا آن لحظه ناخشنود است ، به خدا شکوه می برد : خدایا ، درست زمانی که سرانجام به همه چیز عادت کردم ، اندک چیزی را هم که دارم از من میگیری .

خود را نامیدانه در پیله حبس میکند و منتظر پایان زندگی می ماند ....

چند روز بعد ...

در می یابد که به پروانه ای زیبا تبدیل شده ، می تواند به آسمان پرواز کند و بسیار تحسین اش کنند .

از معنای زندگی و برنامه های خدا شگفت زده است .